از خواب که بیدار شدم خوشحال بودم. می دانستم امروز عید می شود و خنسا می آید که مرا به خانه مان ببرد. مادربزرگم سفره هفت سینش را رو ي میز گرد ي چیده بود، و آجیل و شیرینی و میوه را رو ي میز وسط . پارچه ي سفید ي هم روش کشیده بود، لابد به این خاطر که من دست نزنم یکوقت!خانه ساکت بود، ماهی هاي حوض زاد و ولد کرده بودند، هزارتا. و کلاغ هاي کاج می گفتند: برف، برف.

مادربزرگم گفت « دو تا نان بگیر صبحانه بخوریم »  و از کیفش یک اسکناس دو تومانی به دستم داد و گفت :بگذار توي جیبت بقیه اش را گم نکنی! و من از آن دالان تاریک و دراز که می گذشتم، خدا خدا    می کردم خنسا را ببینم. بازارچه نایب السلطنه سرتاسر خیس بود. نم بارانی نمی دانم کی باریده بود که سبزه ها تازه شوند لابد! و نانوایی شلوغ بود.

مشدعلی خرده چوب می ریخت و تنور گُر می گرفت.

اگر خنسا زودتر می آمد به خانه مان می رفتم که لباس نو بپوشم، کفش مشکی نو، و بعد با مامانم برمی گشتم خانه ي مادربزرگ، بعد می رفتیم جاها ي دیگر . مهمانی. با خواهرهام، و سعید که تازه اول دبستان بود . تا سیزده بدر توي خانه ي خودمان...

تا ظهر منتظر ماندم، دور و بر باغچه پلکیدم که مادربزرگم بنفشه کاشته بود و حسابی باغچه را خوشگل کرده بود.

داشت عید می شد و خنسا نمی آمد.

نوشته : عباس معروفی